Sahne bizim

Sahne uzanip gidiyordu cikmak cesaret istiyordu hayiflanmak gunah sayiliyordu herkes hayiflanmayi sevap biliyordu icinden geceni soylemek yasak biliniyordu o zaman neden variz denmiyordu gece esen ruzgar sozleri bicak gibi kesiyordu gozler bicaklardan daha tehlikeli bakiyordu bir cocuk kumlara yatiyordu bir adam sevgilisine donuyordu kucuk bir kiz oyuncagini kaybediyordu bir anne kizina bagiriyordu bir yildiz daha kayiyordu bir sanatci sahneye sarhos cikiyordu herkes birbirini kandiriyordu gulumsemek sanat aglamak hakikat sayiliyordu kim bilir belkide dogru biliniyordu